W Make są dwa rodzaje zmiennych przydatnych w scenariuszach. Zmienne systemowe dostarcza sama platforma, np. identyfikator scenariusza, identyfikator wykonania czy adres scenariusza, i przydają się w logach oraz powiadomieniach o błędach. Zmienne niestandardowe (custom variables) definiujesz sam na poziomie organizacji lub zespołu, np. adres e-mail działu, próg kwoty do akceptacji czy identyfikator kanału, i używasz ich w wielu scenariuszach. Gdy wartość się zmienia, edytujesz ją w jednym miejscu zamiast w każdym scenariuszu. Dostępność zmiennych niestandardowych zależy od planu Make.
Do czego używać zmiennych
| Zmienna | Przykład użycia |
|---|---|
| Identyfikator wykonania (systemowa) | Link do wykonania w powiadomieniu o błędzie |
| Nazwa scenariusza (systemowa) | Czytelny log i alert |
| Mail działu finansów (niestandardowa) | Odbiorca raportów w wielu scenariuszach |
| Próg akceptacji (niestandardowa) | Reguła „powyżej X wymaga zgody” w procesach zakupowych |
| Identyfikator kanału alertów (niestandardowa) | Jedno miejsce zmiany przy reorganizacji kanałów |
Dobre praktyki
- nie trzymaj w zmiennych haseł ani kluczy API, używaj do tego połączeń (connections) i bezpiecznego przechowywania poświadczeń,
- nadawaj zmiennym nazwy opisujące znaczenie, a nie wartość,
- dokumentuj, które scenariusze korzystają z danej zmiennej,
- zmiany wartości testuj, bo wpływają na wiele procesów naraz.
Odpowiednik w n8n
W n8n podobną rolę pełnią zmienne (Variables) dostępne w wybranych planach, zmienne środowiskowe przy self-hostingu oraz dane wykonania w wyrażeniach, np. identyfikator wykonania. Porównanie platform znajdziesz w artykule Make vs n8n, a zasady czytelnych scenariuszy w tekście nowy interfejs Make.
Porządek w scenariuszach z Codeless
Zobacz usługę automatyzacji procesów albo umów bezpłatną konsultację.