Scenariusz w Make składa się z kilku podstawowych elementów: wyzwalacza (trigger), który go uruchamia, modułów wykonujących akcje w aplikacjach, filtrów przepuszczających tylko wybrane dane, routerów rozdzielających przepływ na gałęzie, iteratorów rozbijających listy na pojedyncze elementy i agregatorów składających je z powrotem. Do organizacji służą foldery i nazwy, a do niezawodności obsługa błędów. Zrozumienie tych elementów to fundament budowy czytelnych i tanich w utrzymaniu scenariuszy.
Elementy scenariusza
| Element | Do czego służy | Przykład |
|---|---|---|
| Wyzwalacz | Start scenariusza | Nowy wiersz, webhook, harmonogram |
| Moduł akcji | Operacja w aplikacji | Utwórz kontakt w CRM |
| Filtr | Przepuszcza dane spełniające warunek | Tylko zamówienia powyżej 500 zł |
| Router | Kilka gałęzi przepływu | Inna ścieżka dla klientów firmowych i prywatnych |
| Iterator | Rozbija listę na elementy | Każda pozycja zamówienia osobno |
| Agregator | Składa elementy w całość | Pozycje w jedną tabelę do maila |
| Obsługa błędów | Reakcja na nieudany moduł | Ponowienie lub alert |
Wyzwalacze: natychmiastowe czy według harmonogramu
Wyzwalacze natychmiastowe (webhooki) uruchamiają scenariusz od razu po zdarzeniu. Wyzwalacze odpytujące sprawdzają aplikację według harmonogramu i zużywają kredyty przy każdym sprawdzeniu, nawet bez nowych danych. Jeśli aplikacja obsługuje webhooki, zwykle są lepszym wyborem.
Porządek w scenariuszach
- foldery według procesów lub działów,
- nazwy z działem i opisem: „[Finanse] Faktura po opłaceniu zamówienia”,
- notatki przy nietypowych decyzjach,
- właściciel każdego scenariusza.
Make (do 2022 roku Integromat) rozwija te elementy od lat, ale zasady budowy pozostają te same. Historię opisaliśmy w artykule Integromat a Make, a zasady czytelnych scenariuszy w tekście nowy interfejs Make.
Scenariusze Make z Codeless
Zobacz usługę automatyzacji procesów albo umów bezpłatną konsultację.